U središtu ovog intimnog, krajnje ličnog scenskog čina nije lik, već čovek.

Marko Janketić prvi put pred publikom govori sopstvenim imenom i prezimenom, vraćajući se odnosu sa svojim ocem, legendarnim glumcem Mišom Janketićem. Ne kao omaž i ne kao biografski pregled, već kao lično svedočenje sina koji pokušava da izgovori ono što nije stigao ili nije umeo da kaže na vreme.